Песьня пра зубра

15

Ўсе яшчэ, думаю, ў памяці маюць здарэньнеШто тут было за гадоў караля Аляксандра.Гэта няшчасьце магло б патапіць каралеўстваЎ горкіх сьлязах, ды Бог зьлітаваўся — гора мінула:Ў пушчы памост збудаваны быў моцны ў чатыры,А можа й болей падпораў — сачыць паляваньне.Ў коле магнацтва ды фрэйлін сама каралеваТамка сядзела, ўнізе ж ледзь трывала юнацтва,Каб найхутчэй паказаць свае спрыт ды адвагуЎ бойцы з магутным і дзіка разьюшаным зьверам.Жэўжык Амур, на старой затаіўшыся хвоі,Лук нацягнуў і насьлепа пацэліў у сэрца.Што ж, забаўляйся, свавольнік, гуляй у ахвоту,Толькі ня сяньня, ня ў пушчы! Юнак-паляўнічыПрыпадабацца каханай сваёй захацеўшы,Зробіць мо рыцарскі гэст і напэўна загінеТут празь цябе нечаканай, бяздумнаю сьмерцяй!Вось і зубры паказаліся з лоўчых ганьнёю.Ўсе на памосьце замерлі і зь месца ўзьняліся.Колерам зыркай вясёлкі бліснулі апраткі,Золатам тканы вузор па чырвоным і белым.Ледзь гэта зыркасьць у вочы дзікія шугнулаПравадыра, ён прыстаў і ўпіліся паглядамУ варагоў. І загасла увомірг цікавасьць,Бо не скажу, каб відовішчам цешыцца гэткімТыя маглі, што злабою зьвяроў не кіруюць,Гэта — нязвычна. Тут тупат пачуўся здалёкуІ паміж дрэваў, падскокам, праймчаўся, як вецерСтатак зубровы, цаляючы ў гурт паляўнічых.Раптам на луг, у няпамяці гневу, ўварваўсяЗубар-асілак, жахлівай крывавячы ранай.Ён прыпыніўся, затрос галавою, прыкмеціўЗыркасьць страёў на памосьце й пачаў прыглядацца,Быццам пазнаць намагаўся асобныя твары:— Цешыцца сьмерцяй маёю зыйшліся? Чакайце ж,Вось пакажу я вам сьмерць, што й вякі не забудуць!Тутка зароў ён, дзьмучы у магутныя храпы(Гэта сыгнал небясьпекі для кожнага ў статку),Скончыў, ударыў рагамі і выбіў падпору.Мост затрашчаў і каб, воляю кону, ударыўЗубар яшчэ, ўсё бы рынула, шчодрай крывёюЗьліўшы зямлю ды хварбуючы стромыя рогі.Не, не магу я ўявіць нат, ушчэнт скамянеўшы,Што б нарабіць мог зьвер гэтта усьпененай пысай!

16