Авантуры Пранціша Вырвіча, маршалка менскага

А потым яны з Дамінікаю засталіся адны ў пакоі... Сядзелі плячо да пляча на казетцы і глядзелі на карціну, на якой яшчэ не высахла фарба: з высокай вежы змрочнага замка злятала фігура на шаўковых крылах... Мо Ікар старажытнагрэцкага міфа, а мо беларус, які вырашыў уцячы з няволі...

— Што ж нас чакае, Пранціш? — ціха папыталася Дамініка. — Зноў жа будуць тузаць у розныя бакі, зноў крывавая каруселя, у якой адзін на аднаго беларусы пойдуць... Чаму дзяцей вучыць, за што трымацца?

Пранціш трохі памаўчаў. У цішы тахкаў гадзіннік, пазвоньвалі арбіты планетаў, дыхалі туманамі курганы адзінай і безназоўнай зямлі...

— Не мной сказана, і не я апошні гэта прамоўлю, але ў сучасным свеце яшчэ ёсць дабро i за яго варта змагацца. I пакуль тое веданне не страціцца, будзе жыць гэтая зямля.

2022 г.