Читаем "Русская Ганза". Жизнь Немецкого подворья в Новгороде, 1346–1521 годы. полностью

Negest unsses vruntlycken ghrothes irbedynghe bereytwyllyghe denste stades jwenn ersamheydenn vorghesanth. Ersamenn vorsychtyghe wysse herenn, juwenn breff in Revell ghegeven des sonnavendes nach esto mychi a(nn)o etc. xxi hebbe wy enyfhangen vor oculy und overlessende juwer ersamheydt ghude menynge myt sorchfoldygher betrachtynghe desses kontores wolvart myt vrachtbarer thonemyghe woll forstanden. Unnd vogenn jwenn ersamheydenn dinstlyck tho wettenn, dat vele ghroter ghebrecke gheborenn, de woll wandeil egeden, wen men dair jenyghe wysse offte ratd tho vyndenn konde; bevruchten unsz, wen dem also ock nycht ghescheghe, dyt kontor nycht woll lengher bestann mach; dar jw ersamheyt umghetwyppelt myt sampt denn andernn ryplyck werden tho denckenn etc. Int erste, vorsychtyghe, wysse hernn, is hyr ghroth ghebreck an der kercken. De is ovell ghedeckt unde lecket inn velenn endenn; de muren ghevele und ghewelve begheven syck; in der gerwekameren begynnen de welfthe by sticken off tho vallenn und steyt overall up stutten. Dyt is karmelyck an tho sende, wenthe wy seenn dar ghenen rat tho; sanncte Peter is bey dem klenen schatte, dat hyr nu gheyt, mercklycken tho achter ghekomenn ect. Vorder, ersamen, heft de kopman hyr grot nadell, so dat eyn ider woll volt, de ere ghude hyr sendenn, an denn sulver, dat se hyr ghanssz underdelycken mede umme ghan ect. Unde dussem stunde unsses bedunckens woll vor tho komenn, all helde idt sylvrer so feie wycht int fyme unde men it so upsette, dat it smydyth worde unde lete syck howen; solde feile flhites unde frede inbryngen unnd dorffte ock nycht der gotte upghyffte etc. Vorder van deme herynghe is jwenn ersamheyt bewust, dat der vacken grot unghevochte vann enthande is van wegen böser pockynghe; ock is dar grot ghebreck in denn ghude, dat dar bovee en läge, ij off iij schon ghudt is, men men voit in de tonne kumpt, isz it klen, arm dynck; dat egende woll enen wandeil. Van szeme ys besunderen nycht gho schryven, wen dat ytlycke tonnen by dem kleynsten ghevunden worden. In wat enden de so utghesant werden, kone wy boschebelycken nycht weten; hebbenn felychte woll ethlycke lytmate juwes ersamen rades offte andere vrome manne, de dar mer forvarenheyt van hebben ect. Van besegeldenn lacken is hyr stunderges ghene klachte; besonder van enghelsen beclagen syck de russen, dat de etwen tho kort wessen sollen, dat wert ghebreck in ghevunden in sunderh(ei)t in schlechten lacken etc. Vorsychtige, wysse heren, dyt syn de ghebecke den ghuden des kopmans anghande, dar jwe ersamheyde unghetwyfelt woll enen wandell uth irdencken werden. Unde wy bydden sampt unde eyn ider besunder jwe ersamheit, dusse unsse nafolgende sakke wyllen ernstlych tho hertenn unde unsz unvorkerlyck vor ghudt nehmen, up dat dyt ghude cuntor nycht ghansz under und fyllychte in vromde hande kome; wente unsz gheschut hyr so ghot ghewalt, dat it kleghelych tho schryvenn is. Int erste, so vaken alsz wy ghudt entfangen offte van unsz sendenn offte so wy ghudt butten unde van de waghe offte anders up denn hoff fforten laten, so hebbe wy so groten wedderwillen myt vorluden unde myt denn dregherenn, dat it nycht ghenoch tho klagen is, unde boschatten unns, wo se suives wyllenn. Settet men syck wedder se offte hefft men sus myt en tho doende, se syn recht edder unrecht, se overlopenn unsz fort myt prystaven. So wyllenn fort de prystave den halsz unde de hant ghevüllet hebbenn. Korne wy ock vor de herenn offte dyacken, wy vorlangen woll recht, idt wert woll bevalenn, dat se nycht anders den na dem olden nemen sulen, men des anderen dages is it alykke nye; ock hebbenn de heren so fehle tho doende myt des forsten sacke, dat men all daghe nycht vor se körnen kann. Sus is yt kortes ghebort, dat wy hyr synn overlopenn van den prystaven, hebben uns de hunde thor erden gheslagen unde myt ghevalt up de dornsse ghelopenn, den underknecht gheslaghenn unde ghewunt. Hefft syck gheorsacket van weghen enes wyves, de de underknecht myt etzwelcken copludenn woldenn uth dussem lande voren; wasz enes papen wyff unde horde in lyfflandt tho hues. Unde de kopman hefft de sacke gherychtet, dat alle, de dar hantstreckynghte tho ghedann hebben unde rat edder daet tho gegeven hebben, sullenn ok de last helpenn dragen. Aldus is ydt up denn underknecht Tyman Grellen ghekomen dorch affspracke des grotfforsten, keyser aller russen, dat he hefft motten deme papen geven xx rubell nowers, deme dat wyff thohorde. Dyt ghelt hefft he all ghelent van russen unde is in Ghodt vorstorven; hefft ock mer van Russen tho borghe ghekofft, so dat ydt syck over 500 draget, dat he schuldych is. Welkker halven de kopman ys up de hant ghedan unde muchte nemant reyssen; sunder Jochym wermbecke, de hovesknecht, myt sampt Jacob Schütten hebben de hant vor sodann ghelt motten strecken, wo vorsteyt, unde de kopman hefft ene wedder gelavet, so uth der last tho nehmen. Vorsychtighenn, wyssze herenn, dyt wylt affnemen, in wo grottem bedrucke wy itzunt hyr synn. De kopman hefft den beydenn ghelavet, se uth dem schaden tho heven, unde hyr is nycht, dar wy tho trösten mogenn. Darum, ersamen heren und ghunstyghe frunde, ys unsse denstlycke bede, juwe ersamheit wylle dar myt vlyte tho dencken, dat dessen fortgerorden unwonlycken ghedrenge eyn wandeil gheschaffet werde, unde ghenen dartho holdenn, de myt der untvorynnghe des wyves umme ghan hebbenn unde handadyck syn mede tho schetten, up dat de unschuldyghe kopman van sulcker vorberordenn beswerynge unthaven werde, up dat mer moye, schade unde mysheghelycheit mochte vormeden blyven, de dar sus uth irwasszen muchte. Bydden unsz unvorkerlyck wyllenn holdenn, dat wy de ghenenn de an dessen dyngen schuldych syn, so openbar motten meldenn unde vorludbarenn, dat wy, ken Ghodt, ungemn dedenn, so unzs de grotte noet dat nycht tho drunghe. Unde syn dusse nagheschreven: Thomas Fegesack, Tonys Pothorst unde Hans Nutter; dar syn ock etlycke, hebbenn syck affghekofft ect. Ock wert jw ersamheit dat woll ho dencken, wo ghy it wyllen gheholden hebben myt der Gotten have. Dar wert vaste up ghebuet, dat kone wy nycht ghewerenn. Ock ist jwenn ersamheyden vacken gheschreven van dussen hove, dar uns denne unwonlycke ghebue ghebort vast up den tun; dar vacken umb ghesprocken is, unde de namestnycken affghesecht hebbenn, men solde it brecken unde reynygen na dem olden. Yt blyft overs als it ys. Dar jw ersamheit myt dem besten mögen tho dencken, de wy Ghode almechtych langhe ghesunt unde heylsam rogerende over uns tho ghebeden bevolen. Gegeven in nowerden des donnerdages vor judyca anno etc. xxi.

Перейти на страницу:

Все книги серии Chronicon

Иерусалимская история
Иерусалимская история

«Иерусалимская история» Фульхерия — основной источник, повествующий о Первом крестовом походе. Автор этого сочинения, французский священник Фульхерий, входил в свиту одного из предводителей крестоносцев — Балдуина Булонского, брата Готфрида Бульонского. С первых дней Фульхерий оказался в самом центре событий: вместе с Балдуином он участвовал в экспедиции на Эдессу, стал свидетелем основания графства Эдесского — первого из государств крестоносцев. Когда Балдуин стал во главе только что образованного Иерусалимского королевства, Фульхерий, его духовник, оказался на самых вершинах власти, став участником и свидетелем событий, последовавших за Первым крестовым походом. Проницательный и тонкий мыслитель, Фульхерий подробно излагает историю становления крестоносных государств на Святой Земле вплоть до 20-х годов XII века. В «Иерусалимской истории» автору удалось в красках изобразить чувства западноевропейцев, впервые вживую столкнувшихся с ближневосточным миром, известным им ранее лишь по рассказам паломников.

Фульхерий Шартрский

История / Образование и наука
Нет соединения с сервером, попробуйте зайти чуть позже